- Fragment Pauw & Witteman (joop.nl)
Ik ga een hamburger-thuisbezorgservice beginnen. En ik noem het #debezorgdeburger
— Wil Eikelboom (@wileikelboom) October 24, 2015

Gekregen bij de kassa van supermarkt Jumbo. Nu ben ik tegenwoordig niet meer zo van de soja. Ik dacht begrepen te hebben dat soja allesbehalve gezond is. Tenzij het gefermenteerd is. Maar al dat gepeins over eten lijkt me ook niet goed. Ik ga deze gmo-vrije portie dus gewoon eens lekker proeven. Aan het meisje achter de kassa vroeg ik of zij de stukjes nepvlees zelf ook geprobeerd had. Dat had ze.
"En? En?" vroeg ik. Haar gezicht sprak boekdelen, met schuldbewuste blosjes op de wangen. Geeft niks. Ik gooi de inhoud van het bakje nú in de koekenpan. U hoort nog van mij, flexitariër in de dop. Whatever that may be.
Deze week stuitte ik bij toeval op een video van Lilou Mace, een Franse dame die de hele wereld rondreist voor inspirerende interviews. Deze keer sprak zij met de in Hong Kong woonachtige Anita Moorjani, die het boek Dying to be me schreef, waarvan de Nederlandse vertaling inmiddels ook verkrijgbaar is.
Moorjani's verhaal is ongelooflijk. Zij kreeg een BDE (Bijna doodervaring) toen ze in een vergevorderd stadium van kanker in een coma raakte en volgens de artsen nog maar een paar uur te leven had. Ze kwam niet alleen terug met antwoorden over het leven en de dood, maar genas spontaan en volledig. Een sympathieke down-to-earth-dame, die daarna het roer volledig omgooide en door wereldwijd bekend auteur Wayne Dyer gevraagd werd een boek over haar ervaringen te schrijven. Lilou Mace sprak Anita Moorjani in Schotland:

Niet speciaal naartoe gereden, maar eenmaal in de buurt toch even een kijkje genomen. Gelukkig niet zo druk als blijkbaar op de eerste dag. Wow. Overweldigend. Ruimte. Indrukken. Producten die je ergens anders niet snel tegenkomt of waar je al lang naar op zoek was. Een groente-afdeling zo groot als de Hema. Lekker veel biologisch spul. Een uitgebreid reformgedeelte, nu eens niet weggestopt naast de babyvoeding. Een vegetarische hoek. Alles is er. Zelfs verse maaltijden die bereid worden waar je bij staat. Het enige wat misschien ontbreekt is de uitleen van rollerskates bij de ingang. Oh, en een bord: "Let op. Uw auto kwijt? Er zijn verschillende uitgangen!"

Erik verraste me deze week met een bosje tulpen. Ook zijn moeder kreeg bloemen. Ik weet niet meer waar ik het las, maar iemand schreef ooit dat wanneer je het karakter van een man wilt doorgronden, je moet kijken hoe hij met zijn moeder omgaat. De tulpen lieten desalniettemin binnen één dag het kopje hangen. Bij ons allebei. Ze bleken afkomstig van supermarkt Jumbo, waar Erik bij de volgende boodschappen terloops over de treurige tulpen vertelde. En spontaan vier nieuwe bossen meekreeg. Dank, Jumbo. Dank, Erik. Hallo, vrolijk lentegevoel!