
Van vrienden sla-, andijvie- en snijbietplantjes gekregen. Leuk, dank! Ik zal ze met liefde verzorgen en verorberen.
Ik ga een hamburger-thuisbezorgservice beginnen. En ik noem het #debezorgdeburger
— Wil Eikelboom (@wileikelboom) October 24, 2015
't Hart: 'Tomaten vereisen voortdurend zorg en aandacht. Het zijn net vrouwen eigenlijk, je moet er steeds achteraan lopen.'
Bij mij viel de envelop met zaadjes gisteren in de bus. Er zit een leuke poster bij, met op de achterkant informatie over Maarten 't Hart, zijn moestuin, het zaad en de komende uitzendingen. Kijk en doe mee!
Of ik eigenlijk wel een bad had, vroegen de gulle gevers. Jazeker! Ik greep meteen de gelegenheid aan om nog eens te vertellen over hoe en waar ik dat niet al te schone zitbadje met ligmogelijkheden had opgeduikeld.
Ik nam de badthee dus gretig aan en plaatste 's avonds bovenstaande foto op Facebook om te laten zien wat ik nog meer voor mijn verjaardag gekregen had. Waarop mijn broer, een van de gevers, reageerde: 'Als deze bevalt, volgend jaar de soep?'
Het was liefde op het eerste gezicht, met dat witte letterbakje van de Hema. Erik griste het bij de kassa uit mijn handen en gaf het me voor mijn verjaardag. Het vaasje komt uit mijn vaders huis en was na lang twijfelen naar Erik gegaan. Net toen ik dacht dat het leuk zou zijn in de nieuwe letterbak, had hij besloten het ook voor mij in te pakken.
Het gewicht van het ding beperkt de keuze tot even zware edelstenen links, anders hangt de boel scheef. Maar eigenlijk vind ik het letterbakje zonder spullen erin al mooi. Leve kleurtjes. Leve de lente. Leve cadeautjes. Oh, en leve de Hema, waar nog meer verjaardagmoois vandaan kwam.
Eén van de geweldige cadeaus die ik gisteren van een fantasievolle driejarige en zijn creatieve moeder kreeg, was het mooiste knutselwerk ter wereld. Beplakt met kralentakken, smiley's en hartjes. Dat hoort gewoon op de bijna even grote wand van mijn boekenkast. Waar het wat mij betreft nog lang zal hangen.
Niet in de Odin-tas, maar van vrienden gekregen: grote paarse koolrabi. Puur natuur, onbespoten, met liefde grootgebracht. Ik denk dat ik begin met koolrabi-puree en volgende keer een ovenschoteltje maak.
Wèl in de Odin-tas: zwarte tomaten. Ik wist niet dat ze bestonden. Misschien kan ik een paar zaadjes bewaren. Voor de tuinvriendinnen op Facebook en voor de kwekers van de koolrabi. Zwart is goed. Paars ook. Exemplaren met butsen of vlekjes eveneens. Leve de imperfectie. Uit het gareel!
Daar zag ik dat er net deze week een actie was: voor bijna een jaar gratis wasmiddel bij deze specifieke machine. De aardige verkoper had er met geen woord over gerept. Wie ben ik om daar iets van te denken. De bezorger wist van niks, maar belde er even achteraan. Ik kon het goedje 'ter waarde van € 79,99' vandaag in de winkel ophalen. Ja, èn? zult u zeggen. Nou, twee keer ergens om vragen is niet mijn hobby. Maar ik werd met open armen ontvangen. Een andere verkoper wist uit het hoofd mijn naam en adres en de doos stond al klaar. Met mijn fiets als pakezel keerde ik huiswaarts. Een paar flessen voor Erik, een paar voor schoonmoeder Hanneke. Een paar voor mezelf.
En de wasmachine? Als een zonnetje. Zuinig, stil en vol nieuwe mogelijkheden. Ik ben helemaal om. Dank, oude Erres, voor 27 jaar trouwe dienst. En grote dank ook voor het stukgaan.
Erik verraste me deze week met een bosje tulpen. Ook zijn moeder kreeg bloemen. Ik weet niet meer waar ik het las, maar iemand schreef ooit dat wanneer je het karakter van een man wilt doorgronden, je moet kijken hoe hij met zijn moeder omgaat. De tulpen lieten desalniettemin binnen één dag het kopje hangen. Bij ons allebei. Ze bleken afkomstig van supermarkt Jumbo, waar Erik bij de volgende boodschappen terloops over de treurige tulpen vertelde. En spontaan vier nieuwe bossen meekreeg. Dank, Jumbo. Dank, Erik. Hallo, vrolijk lentegevoel!
Ahh, die oogjes. Die oortjes. Die vacht. Die handjes! En de staartjes verantwoord uit beeld gehouden. Als ze nou ook nog leren hupsen als een vogeltje en beloven nooit meer snel weg te schieten, dan beloof ik ze niet meer te haten.
*Dankbaar zijn voor wat je ontvangt, houdt de gulle stroom op gang. Echt, ik ben het bewijs.
Als ik eens iets nodig heb dat niet in de supermarkt of de natuurvoedingswinkel te vinden is, bestel ik dat naar volle tevredenheid bij unlimitedhealth.nl. Vandaag blijk ik zomaar de gelukkige die de 10.000ste order heeft geplaatst. Met als beloning vier kostbare zakjes biologische amandelen in mijn pakje: Original, Cheesy, Chocolate en Truffle.
Zie je wel dat ik positieve dingen aantrek? De rest komt ook. Echt. En wat zeggen we dan? Dank je wel, Universum. Dank je wel, unlimitedhealth.nl. Mooie naam.
Laat de lente dan maar komen. Al lees ik net dat de schaatsen volgende week alsnog uit het vet gehaald kunnen worden. Geen idee waar die van mij zijn. Vetvrij en ijsvrij.
Kijk, zo ga ik ze natuurlijk steeds leuker vinden. Nu alleen hopen dat het Universum mijn pril enthousiasme voor deze diertjes niet verkeerd opvat en ad hoc de Wet van de Aantrekkingskracht gaat toepassen.
Wat zijn sommige cadeautjes toch speciaal. Zo kreeg ik afgelopen week bovenstaand boekje, geschreven door Peter van Beuningen. Op de achterkant staan zinnen als: 'Bestaat de werkelijkheid?'; 'Je moet altijd, altijd vragen blijven stellen'; 'Kijk met verwondering rond en onderzoek. Ontdek.'; 'Want door verandering van perspectief kun je de dingen anders zien of zelfs andere dingen gaan zien.'
Het boekje begint met een verhaal over twee mannen die op hetzelfde moment op dezelfde plek zijn, maar de omgeving, de dag en het moment totaal verschillend ervaren. Daarna volgen interessante beschouwingen, observaties en overpeinzingen. Ik ben op dit moment bij het gedeelte over de naakte melkboer aanbeland. Daar moet ik dadelijk, onder mijn warme dekbed, meer over weten. Ik bedoel: die titel... Is hij geweldig, of niet?
De geschreven opdracht van de gulle gever eindigt met: 'Op één of andere manier heb ik het idee dat dit boekje erg bij je past. Veel leesplezier!'
Dat heeft hij helemaal goed! En dat laatste lukt volledig. Dank, dank, dank.