Ik ga een hamburger-thuisbezorgservice beginnen. En ik noem het #debezorgdeburger
— Wil Eikelboom (@wileikelboom) October 24, 2015
De nieuwste van Bruce Springsteen? Drie tikjes op het scherm en hij komt de huiskamer binnen. Zus Lisa die net een nieuwe cd heeft gekocht? Blijk ik ook mooi te vinden en heb ik sneller in een afspeellijst geplaatst dan zij het plastic van het doosje heeft gehaald.
Het tv-programma Vrije geluiden? Maakt mij nieuwsgierig naar Linnea Olsson. Vinger op scherm. Tik, tik, tik. Mooi, maar even wennen nog. Het tv-programma The Voice of Holland? Dank ik voor het optreden van Ed Sheeran. Die zoeken we ook op. En bewaren we als blijvertje op de iPad. Echt waar, zonder cd-speler ben ik meer muziekliefhebber dan ooit.
Ook ik heb heerlijke herinneringen aan adventure-games, al kende ik The Last Express destijds niet. Ik speelde de King's Quest-serie, Phantasmagoria, The Colonel's Bequest. Games die er lang geleden mooi uitzagen, maar waar we nu, terugkijkend, simpele graphics zien met vooral veel paars en blauw.
The Last Express schijnt de tand des tijds goed te hebben doorstaan. Ik wacht tot een regenachtig weekend om ruimte te maken op de iPad en er eens voor te gaan zitten. Voor de prijs hoeven we het niet te laten. Vergeleken met onder andere PC-, Wii-, DS- and Playstation-games zijn spellen voor iOS spotgoedkoop. Voor € 3,99 ligt de omvangrijke game The Last Express klaar. En wie geduld heeft, of al zijn geld in de gloednieuwe iPhone 5 heeft gestopt, vindt 'm misschien nog wel een keer afgeprijsd of een dag gratis in de App Store.
Het is best lekker fotobewerken en creatief spelen op de iPad en iPhone, zeker met een goede tutorial. Gelukkig heb ik kleine vingers, maar toch vanaf nu op mijn verlanglijst: een fijne stylus om preciezer mee te kunnen schrijven, gummen en tekenen.
'Zomergasten is te zien vanaf zondag 15 juli 20.15 uur op Nederland 2. Het tweede scherm wordt vanaf de uitzending met Henny Vrienten (22 juli) ingezet.'
In een reactie van Flow op mijn tweet over bovengenoemde app, lees ik dat het komende nummer een artikel over typemachines bevat. Leuk! Ik had wel wat met die apparaten.
Als kind mocht ik op typecursus. Kwam er zo'n man van Scheidegger aan de deur met een grote, zware koffer. Daarin zat de machine die ik in bruikleen zou krijgen. Nergens een letter te bekennen, want het volledige alfabet was afgedekt met gekleurde plastic dopjes. Een oefenboek zat erbij en dat begon met de wijsvingers op een vaste plek: fff fjf ffj jff jfj fjjffjffj. Ondanks dat mijn kleine pinkjes de logge toetsen nauwelijks kregen ingedrukt, stortte ik me dolgelukkig op de machine en de lessen. Trouw bezocht ik de instructiedagen in het buurthuis. Het examen leidde tot een diploma met hoge cijfers, een trots gevoel en een levenslange beheersing van het blind typen. De eerste ervaring met een elektronische typemachine herinner ik me ook nog goed. Het gemak van die lichte aanraking der toetsen! Het genot van de Backspace-toets op mijn eerste pc!
En nu, jaren later, leer ik op de iPad snel typen met TWEE vingers. Leve de techniek. Ha. U begrijpt: uit nostalgische overwegingen moest en zou ik bovengenoemde app downloaden. En de nieuwe Flow wordt uiteraard ook weer een must-have.
Op iPadclub.nl lees ik net een review van het boek Alles ruikt naar chocola van Sidney Vollmer. Dat gaat op mijn lijstje. Een boek met een goed verhaal (volgens lezers), aangevuld met bladzijden vol extra's. Muziekfragmenten zijn rechtstreeks te beluisteren met een Spotify Premium-account, maar wie dat niet heeft, kan volop genieten van YouTube-filmpjes en Wikipedia-weetjes. Lezen wordt echt steeds leuker.
Kijk eens wat de auteur zelf van het boek en de app laat zien:
Wie trouwens blijft verlangen naar vergeelde pagina's, zit met deze app ook goed. En ik? Ik heb ineens zin in een blokje chocolade.
Toen mijn gloedjenieuwe iPad tijdens een vorige mislukte update min of meer overleed, wist zelfs de technische dienst geen raad en gaf een andere mee. Sindsdien zat ik met een update-angst. Maar vandaag moest en zou ik die angst overwinnen. Gewapend met een notitieblok las ik fora, bereidde ik voor, trotseerde ik error hier en error daar en werd ik één van de gelukkigen met een werkend iOS 5. Halleluja.
Appeltje eitje.
Mooi eerbetoon, gemaakt door One More Thing. Of, zoals anderen gezegd hebben:
iSad.
See you in the Cloud.
Geweldig, Koefnoen. Ik ben alleen weer vergeten te kijken. Gelukkig hebben we daar een app voor. Leve de iPad. En leve YouTube:
Een prachtig bordspel als Ticket to Ride kost iets meer dan vijf euro, maar het loont om tijdelijke koopjes in de gaten te houden. Zo was Monopoly laatst sterk afgeprijsd en Rummikub heb ik een keer gratis binnengehaald. Vergeleken bij Nintendo DS-games zijn de bedragen een lachertje. Er is maar één minpuntje: met zoveel leuks is het al gauw weer tijd voor de oplader. Maar goed, dan kan ik tenminste even aan de afwas. Want dat doet de iPad niet. En mijn vaatwasser sinds kort evenmin.
En dan, een week later, komt er een gezellige mail en kun je de order volgen. De status verandert per uur. Met uiteindelijk deze heuglijke update:
Hier heb ik muzikant Erik al lekker mee gemaakt en zelf wil ik deuntjes voor onder mijn video's fabriceren:
Ach, zie dat toch eens fonkelen. Wat heeft Steve Jobs toch goed werk verricht. En wat triest dat Apple zonder hem verder moet. Dat hij nog maar veel tijd mag krijgen om zelf van al die mooie producten te kunnen genieten.
Intussen komt de iPad 2 eraan. Die staat met stip genoteerd op mijn verlanglijst. Maar wat vindt mijnheer Strubbe er eigenlijk van?