Grappig hoe je veel spullen in het ouderlijk huis spuuglelijk kunt vinden, ze daarom bij een verhuizing meteen in de doos voor de Kringloop gooit en ze daar toch, tot wel drie keer toe, weer uitvist (zo schreef ik eerder al over vader's vaasje).
En hoe je dan thuis spontaan een spijkertje in de gangkast staat te slaan en zo'n item alsnog ophangt. En het ineens toch een leuk ding gaat vinden.
Maar over kitsch gesproken: het kan altijd erger.
(Wordt vervolgd)
"My personal reaction to the movie 'Milk' in comparison to the situation in Russia and the 2014 Olympics":
Edit: En wat hadden ze eigenlijk bij Shownieuws te zeggen over de video van Joost?
Ik besluit mijn ingeving op te volgen en ga de winkel binnen. De verkoper weet meteen wat ik bedoel en even later sta ik met een doos bij de kassa. Eenmaal thuis weet ik ineens hoe mijn bejaarde vader zal reageren en inderdaad zijn op vaderdag als hij het cadeautje uitpakt, zijn eerste woorden: "En waar moet ik dat allemaal laten?" of, op zijn Brabants: "En waor mot ik da allemaol laote?"
Maar ook nu blijkt zo'n spontane inval sterker dan welke afweging ook. Want een paar dagen later treffen we mijn kritische vader met de autootjes spelend aan. En een week na vaderdag zegt hij, al wijzend naar het zakje met inhoud dat een plaatsje in de kast heeft gekregen: "Ik heb al zes puzzels opgelost!"
Ik kijk hem aan. Tante D.? Who the hell is tante D.? Blijkbaar een tante die ik nooit heb gezien en waar ik niet eerder over heb gehoord. Mijn vader vertelt dat zij inmiddels niet meer leeft, maar dat hij haar een paar jaar geleden na een lange stilte weer eens had gezien. Wat volgt, zijn oude, kostelijke verhalen over de streken van tante D. en lachend schenk ik het koffiekopje van mijn vader nog eens vol.
"En tante B.," zegt hij, "die heb je toch wel gekend?"
Dat beaam ik. Tante B. is ook alweer een paar jaar dood.
"Ja, dat is ook een mooi verhaal," vervolgt mijn vader. Nou ja, noem dat maar mooi. Maar hij bedoelt iets anders. Hij vertelt over de begrafenis van tante B. en hoe hij daar zijn ogen laat rusten op een statige vrouw die net is binnengekomen en dichtbij is komen zitten. Mijn ervaring met zijn vrouwenverhalen en zijn manier van vertellen doen me vermoeden dat hij bewonderend naar de dame heeft zitten staren. Hij houdt een betekenisvolle pauze en vertelt dan verder:
"Nou ja, dus de dienst is afgelopen en ik stap op die vrouw af."
"Oh, ja?" zeg ik.
"Ja. Ze knikt vriendelijk naar me, dus ik geef haar een hand en stel me voor. Ik zeg: 'Ik ben J., de broer van de overledene.'" Ik kijk mijn vader afwachtend aan.
"En zij zegt: 'Hallo, ik ben D., de zus van de overledene.'"
Vandaag zou ze 81 jaar geworden zijn. Ik stel me haar voor met grijs, krullend haar. Een beetje gekrompen, net als mijn vader. Nog net zo zorgzaam. Ik hef mijn koffiekopje en denk: Proost, mama.
Hoe ouder ik zelf word, hoe jonger zij lijkt te zijn heengegaan. Nou ja, ze wàs ook nog veel te jong. En terwijl ik een slokje koffie neem, besef ik dat ik over tien jaar dezelfde leeftijd heb. Dan al? Zoveel mogelijk genieten dan maar. Al heb ik me altijd afgevraagd of zíj dat tijdens haar leven wel genoeg heeft gedaan.
Iemand die we in het ziekenhuis bezochten, bleek vanuit zijn bed dit uitzicht te hebben. Mooi, of niet?
Terwijl ik me voor had genomen een praatje met deze vrouw te gaan maken, verloor ik haar onverwacht uit het oog. Ik weet zeker dat ze gewoon lekker van haar wandelingetje genoot, maar de foto lijkt een ander verhaal te vertellen. Een verhaal dat me vandaag sterk doet denken aan een andere fragiele persoon op leeftijd. Daarom hoop ik dat deze dame nog veel fijne ommetjes mag maken, langs de eendjes, de kippen, het speeltuintje en de magnolia's.
Je zakt in het aangenaam warme water, gaat aan de lage kant van het badje zitten en strekt je niet al te lange benen. Dan begint het radioprogramma en je luistert genietend naar het mooie Schotse accent van ene Dr. Hamilton, een man met een PhD op een of ander chemisch gebied. Je herinnert je het guitige gezicht bij die stem van een eerder geplaatst filmpje op je weblog. De Dr. vertelt over het nut van meditatie, visualisatie en de bewezen chemische effecten op lichaam en geest, en je zwijmelt heerlijk weg. Het leven is goed.
Drie kwartier later hijs je jezelf uit het water, kleed je je weer aan en besluit je dat je voor vandaag weer genoeg positiefs en spiritueels gehoord hebt. Je komt weer met beide benen op de grond en ontdekt dat je nog maar in één ding zin hebt. In een supervet, knisperend krokant, lekker warm Frietje Met.
'Goedemorgen, met de praktijk van tandarts L.'
'Goedemorgen, met Karin die en die. Ik wil graag een afspraak maken voor controle. Ehh, nou ja, graag...' voeg ik er lachend aan toe. De assistente doet mee.
'Vooruit, omdat u zo aandringt,' grinnikt ze. 'Heeft u een voorkeur voor de ochtend of de middag?'
We komen tot een afspraak.
'Bedankt, hartstikke fijn! Nou ja, fijn...' verbeter ik mezelf weer. 'U snapt me wel,' zeg ik lachend.
'Natuurlijk,' zegt de assistente. 'U heeft nu fijn donderdag de vijftiende om naar uit te kijken.'
'Dag!'
'Dahag.'
En dan hebben we de tandarts zelf nog niet gehad. Die pakt altijd heerlijk enthousiast mijn zenuwachtige, maar spontane ijsbrekertjes op.
'Leun achterover en leg de toppen van je wijsvingers tegen elkaar. Houd de blauwe lucht op de achtergrond. Haal je vingers nu een paar centimeter van elkaar en kijk naar het stukje ertussen. Wat zie je?'
... 'Ga een beetje wazig kijken, breng je vingers dichter naar elkaar en daarna verder van elkaar af.'
Jaren na het lezen van dit boek, is het me - met gewoon de keukentafel als achtergrond - eindelijk gelukt om de energie te zien. Wow! Wat ik ermee ga doen? Niks. Een beetje mee spelen. Van genieten. Het leven respecteren. En de natuur nog een beetje meer waarderen.
Nou ja, noem dat maar niks.
Gisteren stuitte ik 'toevallig' op een serie filmpjes over energie en keek ik mee in een klasje. Zonder verwachtingen deed ik één van de oefeningen mee. En waar ik nooit verder kwam dan een energiebal tussen de handen te voelen, gebeurde het nu wèl. Geheel onverwacht zag ik de energie tussen en rondom mijn vingers! Het voelde net als die keer dat ik ooit, na lang oefenen, voor het eerst 3D kon zien in zo'n boek met afbeeldingen. Het was er! Ik zag het!
Mijn behandelaar is behalve ontzettend aardig ook enorm nuchter. Voor hem is het allemaal heel normaal. Hij loopt niet te koop met wat hij kan, belooft geen gouden bergen en zet zich op zo'n positieve manier voor mens en dier in, dat de mond-tot-mondreclame zijn werk doet. Al zou ik niet verder komen dan waar ik nu ben, dan ben ik hem al enorm dankbaar. Want door die betere momenten is het vertrouwen in mijn lichaam terug. En de interesse in energie! Alsof ik nog niet genoeg hobby's had.
Zo'n behandeling kan er als volgt uitzien. Alleen zwaait mijn energieman wat minder met zijn armen. En praat ik er wat minder irritant doorheen. Mag ik hopen.
Hieronder het klasje. Deze meneer dank ik voor de oefening die mij het licht deed zien (aan het eind, op 7:50").
De andere delen van deze lezing: deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5, deel 7a, deel 7b, deel 8 en deel 9.
(Met dank aan I.N. en J.B.)
En dan die hoofdstukken over energie. Ik benijdde destijds de hoofdpersoon, die energie rondom planten, bomen en mensen leerde zien. Enthousiast ging ik met het bijbehorende werkboek aan de slag. Eindeloos bekeek ik bloemen, bestudeerde ik bomen en tuurde ik naar vingers, maar al wat ik zag: geen sliertje energie.
(Wordt vervolgd)
Erik belt me vanuit de auto. Er is een weg afgesloten en aangezien hij geen smartphone heeft, moet ik de benodigde info even opzoeken. Op teletekst, zegt hij. Teletekst? Dat gebruik ik nooit.
Ik ben net wakker en zet de computer aan. Tegelijkertijd zoek ik de verkeersmeldingen op mijn iPhone. Mijn ogen willen er nog niet aan. Ik zie wel iets over de afsluiting, maar niks over omleidingen. Dus pak ik de afstandsbediening van de tv en zoek naar het knopje van teletekst. Wrijf in mijn ogen. Met en zonder leesbril kan ik het echt niet vinden. Als een oudere digibeet druk ik gewoon her en der op toetsen, maar al wat er gebeurt, geen teletekst.
Intussen is mijn pc opgestart en kan ik Erik terugbellen. Die staat al met koffie en de juiste info bij een benzinepomp. Geërgerd verdiep ik me nog eens in het teletekstgedoe. En dan zie ik pas dat ik de ándere afstandsbediening had moeten hebben.
Help. Het is begonnen.
Ik doe het te weinig, mediteren. Gestimuleerd door het filmpje, ga ik er daarom meteen mee aan de gang. Een half uur later heb ik een afspraak voor een energiebehandeling. De betrouwbare magnetiseur (daar kom ik nog een keer op terug) weet mij te vertellen dat het met de rust in mijn hoofd wel goed zit.
Ik moet lachen en zeg dat dat het effect van de meditatie moet zijn. Die dokter Hamilton heeft het bij het rechte eind. Als dat ook voor de verjóngende werking van meditatie geldt, dan heb ik voor mijn hangende huid ook weer hoop. Dus als u het niet erg vindt, dan trek ik mezelf nu terug en ga voor de rest van de dag in kleermakerszit.
Waarom is dat goed nieuws? Omdat daarmee niet alles meer op één hoop gegooid wordt. Iedereen die chronisch vermoeid was om wat voor reden dan ook (burn-out, depressie, lichamelijke oorzaken) viel tot nu toe onder de noemer ME/CVS. Predikers van Cognitieve Gedragstherapie wapperden met zogenaamde succescijfers, terwijl die behandeling bij de meeste ME-patiënten niet helpt en zelfs meer kwaad dan goed kan doen, maar desalniettemin wordt opgedrongen. De revalidatiearts die ik sprak, lichtte deze feiten desgevraagd toe met de legendarische woorden: 'Dat zijn mensen die niet beter willen worden.' Ah, dank u. Van de bedrijfsarts mocht ik de term ME niet gebruiken. Hij vond het eerder een gevalletje van CVS.
Hopelijk komt met de loskoppeling een juiste behandeling in zicht. Ik ben benieuwd of de nieuwe criteria inderdaad in de praktijk gehanteerd zullen worden. En anders stel ik voor dat alle ME'ers zich gaan mobiliseren.
'Als je hooggevoelig bent, dan herken je je hoogstwaarschijnlijk in verschillende van de volgende uitspraken:
Ik neem veel stemmingen van mezelf en anderen waar.
Ik word beïnvloed door de stemming van anderen.
Ik heb de indruk dat ik meer dan anderen details en subtiliteiten opmerk.
In een drukke omgeving voel ik me afgeleid, geïrriteerd, snel vermoeid, ongeconcentreerd.
Ik raak geïrriteerd als mensen me teveel dingen willen laten doen.
Ik doe erg mijn best geen fouten te maken of dingen te vergeten.
Ik heb een rijke innerlijke belevingswereld.
Ik (dag)droom en fantaseer graag.
Ik wil zorgzaam en bewust leven.
Ik houd me bezig met schoonheid en kunst.
Ik word door veel dingen diep geraakt.
Ik raak gemakkelijk overweldigd door bijvoorbeeld schel licht, sterke geuren, ruwe materialen of harde sirenes.
Ik houd van stilte en rust en heb ze soms heel hard nodig.
Ik vraag me af wat de ware zin van het leven is.'
Toevallig sprak iemand me laatst aan op mijn sterrenbeeld. Vissen natuurlijk. Dat heb ik blijkbaar ook niet mee. :)
Erik legt uit dat hij drie soorten medicijnen al had. Daar heeft hij een nieuwe voorraad van meegekregen. Oké, die leg ik even apart. Ik weet hoe hij altijd tegen pillen is geweest en moeite had om aan die drie verplichte soorten vast te zitten. Vooral omdat hij zich zonder die rommel eigenlijk beter voelt. Ik bekijk de rest en haal de herhalingsrecepten en stapel bijsluiters uit de tas.
Hij heeft - in een acute, maar hopelijk tijdelijke situatie - maar liefst vijf nieuwe medicijnen meegekregen, waarvan één zalf. Vier nieuwe soorten pillen! Het is maar goed dat mijn lieverd zelf overal achteraan belt, want vandaag heeft hij een arts aan de telefoon die zegt dat hij meteen met één van die doosjes moet stoppen. Anders is het vragen om een hoge bloeddruk en een maagzweer. Zoiets lazen we al in de bijsluiter. Evenals de suggestie om de arts te bellen bij bepaalde bijwerkingen. Die zijn namelijk te verhelpen. Met weer andere medicijnen.
Ik zal mijn andere blog, lentegezond.blogspot.com binnenkort ook weer eens updaten. Ik weet zeker dat ik beter word. Als het zover is, trek ik een grote fles wijn open. En zal ik proosten op Sophia Mirza. Die hopelijk inderdaad een grote rol zal gaan spelen in een aangepaste kijk op ME.
Boeken:
