Grappig hoe je veel spullen in het ouderlijk huis spuuglelijk kunt vinden, ze daarom bij een verhuizing meteen in de doos voor de Kringloop gooit en ze daar toch, tot wel drie keer toe, weer uitvist (zo schreef ik eerder al over vader's vaasje).
En hoe je dan thuis spontaan een spijkertje in de gangkast staat te slaan en zo'n item alsnog ophangt. En het ineens toch een leuk ding gaat vinden.
Maar over kitsch gesproken: het kan altijd erger.
(Wordt vervolgd)
Het was liefde op het eerste gezicht, met dat witte letterbakje van de Hema. Erik griste het bij de kassa uit mijn handen en gaf het me voor mijn verjaardag. Het vaasje komt uit mijn vaders huis en was na lang twijfelen naar Erik gegaan. Net toen ik dacht dat het leuk zou zijn in de nieuwe letterbak, had hij besloten het ook voor mij in te pakken.
Het gewicht van het ding beperkt de keuze tot even zware edelstenen links, anders hangt de boel scheef. Maar eigenlijk vind ik het letterbakje zonder spullen erin al mooi. Leve kleurtjes. Leve de lente. Leve cadeautjes. Oh, en leve de Hema, waar nog meer verjaardagmoois vandaan kwam.
Eén van de geweldige cadeaus die ik gisteren van een fantasievolle driejarige en zijn creatieve moeder kreeg, was het mooiste knutselwerk ter wereld. Beplakt met kralentakken, smiley's en hartjes. Dat hoort gewoon op de bijna even grote wand van mijn boekenkast. Waar het wat mij betreft nog lang zal hangen.
In het stapeltje tijdschriften zaten twee gekregen exemplaren van Margriet More, die ik snel doorbladerde en opzij wilde leggen. Maar wat een verrassing. Mooie foto's, leuke artikelen, fijne blog-adressen en hee: een papieren vouwding waarbij je vingers de hoeken vullen en je nieuwsgierige kijkers een kleur laat kiezen om daaronder een tekst vandaan te toveren! Hier een Happy Happertje genoemd. Als kind was ik daar gek op en kon ik me er uren mee vermaken. En nòg, blijkt.
