Wat zijn dit? - Vervolg

Het zijn geen vijgen, zoals Anitah dacht. Ook geen truffels, gember of Casave, zoals gedacht op Facebook, waar ik deze foto ook plaatste.

Het zijn aardperen. Het woord kende ik wel, maar de knol zelf niet. Ik vind het erg leuk dat Odin zo'n vergeten groente in de tas stopt. Vooral omdat het op Facebook een leuk onderwerp bleek en er veel informatie over te vinden is. De veelzijdige aardpeer kan rauw gegeten worden, in plakjes of geraspt, maar ook gebakken, gestoofd of gefrituurd. En hij kan de grond in! Behalve mooie bloemen, levert hij veel nieuwe knollen op, al kan hij in een tuin gaan woekeren. Hij gaat in ieder geval op mijn balkon. Leuk vind ik ook dat de niet al te fraaie aardpeer verwant is aan de mooie, fleurige zonnebloem.

Meer informatie over de aardpeer op trouw.nl:

• Plant één aardpeer en je hebt tot in lengte van dagen te eten

Zelfs zonder kleur.

Gekregen. Ze verjagen de kou!

Wat zijn dit?

Ze arriveerden vandaag. Ik had ze nog nooit eerder gezien, maar ontdek nu dat ze enorm veelzijdig zijn. Kent u ze?

Tuinieren en andere levenslessen

Op Facebook stond een filmpje waar ik van genoten heb. Wat een geweldige dame, deze Ruth Stouts, hier al ouder dan negentig jaar. Niet alleen laat ze haar 'luie' manier van tuinieren zien, maar geeft ze ook nog eens een paar wijze levenslessen weg (zie daarvoor het tweede filmpje). Wat mij daarin zo aanspreekt, daar kom ik nog een keer op terug. Go, Ruth:

(Met dank aan Yeppie)

Cadeautje - vervolg

Anderen hebben er ijsblokjes in. Ik stenen. Nou èn?

Cadeautje

Wie wat bewaart, die heeft wat.
Zo had ik nog cadeaubonnen van De Tuinen, van bijna een jaar geleden. Sommigen bewaren bonnen wel héél erg lang, zie bijvoorbeeld hier. De mijne waren tenminste nog geldig. Wat ik daarvoor uitgekozen heb? Ten eerste een setje bergkristal, rozenkwarts en amethyst, waarvan het verhaal gaat dat ze energie geven aan een kan water. Natuurlijk geloof ik niet echt in dat structuurverhaal, maar ik ben gek op mooie stenen en vind ze erg leuk in mijn glazen kan. Dat ze één keer per maand door de zon moeten worden opgeladen, helpt ook mee aan het sprookjesgevoel. En verder, nu ik toch een beetje op de puur natuur-toer ben:

Wat een fijne cadeautjes. Met terugwerkende kracht dank aan de gulle gever.

Helleborus (2) - Kleur in de winter

(Hipstamatic-camera met de tijdelijk gratis Chunky-lens)

Opgeruimd staat netjes (1)

Het is geen geheim dat ik een gamer ben. Ruim twintig jaar geleden zag ik de magie al van een simpel Basic-spelletje, waarin je alleen maar op de spatiebalk hoefde te drukken om kegels om te gooien in een visueel onaantrekkelijk geheel. Later was ik in de ban van de serie King's Quest. Ik zal nooit de woorden 'It's getting late, Rosella!' vergeten. Ongelooflijk dat op mijn computerscherm de avond was gevallen, de lucht donker werd en de lampen in het bos aangingen. Dan waren er nog de tekstadventures, waarbij je in moest tikken welke kant je op wilde en de avonturen zich alleen maar afspeelden in een paar regels tekst. De woorden vormden evengoed een spannende wereld die je aan het toetsenbord gekluisterd hield.

Nog wat later kwamen de Sims: bewegende mensjes in een soort levend poppenhuis. De succesvolle game is inmiddels toe aan de derde serie die ook alweer een paar uitbreidingen kent. Het is niet bij te houden en ik schaf dan ook niet alles aan. Wel heb ik de regel geen afgedankte items uit nostalgie te gaan bewaren. En zo heb ik net de vorige serie voor een habbekrats via Marktplaats verkocht. Aan een meisje dat er volgens haar ouders zelf voor had gespaard. Ze stond net popelend voor mijn deur. En ik had bijna aan de vader gevraagd of zijn kind niet te koop was. Ik zou namelijk graag een dochter willen. Om een paar geweldige meidengames op de Wii mee te spelen.

Ooit wordt het beter

Wat goed dat iemand deze verhelderende video heeft gemaakt. Er is nog een lange weg te gaan.

Dank aan en complimenten voor Esther Priems.
Haar blog: onwilliglichaam.blogspot.com